Ня верыў я ніколі ў міражы,
У новы рай ня складваў чамадана.
Настаўнікаў пажэрла мора лжы
І выплюнула дзесь ля Магадана.

Між невукаў і я, у рэшце рэшт,
Калі і выдзяляўся - вельмі мала.
Ні стрэмкі не пакінуў Будапешт
І Прага сэрца мне не разарвала.

А мы ў жыцьці шумелі і на сцэне:
Мы блытанікі шчэ, мы хлапчукі!
Ды хутка нас заўважаць і ацэняць!
Гэй! Супраць хто? Намнём яму бакі!

Але мы адчувалі небясьпеку
Задоўга, як пачнуцца халады.
Прыходзіла прасьветленасьць аднекуль
І душы замыкала на гады.

І нас хаця расстрэлы не касілі,
Жылі мы - дзе праз сорам, дзе праз боль.
І ў нас, дзяцей той жудаснай Расеі,
Ўлівала ліхалецьце алькаголь.