Шлях ці труна? Ізгой ці небыцьцё?
Так, выбар небагаты перад намі.
Даруюць нам маруднае жыцьцё.
Мы зь ім скаваны моцна кайданамі.

А нехта ўсё ж і выбраў наўздагад
Зь бязглуздай верай, як зачараваны.
Але ж ці то жыцьцё - што ў ланцугах?
Хіба ж то выбар - калі ты скаваны?

Каварная спагада нам такая,
Як зельле ведзьмы ці як міражы.
Сьмерць ад сваіх выглядвае з-за камня.
І ззаду - сьмерць, але ўжо ад чужых.

Здраньцьвела цела, ссохлася душа,
І мы маўчым, як падстаўныя пешкі.
А ў лабавым шкле бачна не шаша,
А ганьбы выскал і крывыя ўсьмешкі.

Калі б аковы тыя разарваць,
То й горла перагрызьці не замнога
Таму, хто здагадаўся прыкаваць
Нас ланцугамі да жыцьця такога.

Няўжо мы спадзяемся шчэ на штосьці?
Ці, можа, нам ланцуг не па зубах?
Чаму ж у браму раю аж да млосьці
Мы стукаем па кованых скабах?

Канчаць вайну?! - Якое адкрыцьцё!
Але ж цану якую закруцілі!
Нам прапануюць доўгае жыцьцё
Ў віне, брыдоце, здрадзе, ганьбе, гнілі.

Ці ж вартае жыцьцё такой цаны?
Дарозе не канец яшчэ - спакойна!
Паўзбоч тае - Вялікае - вайны
Яшчэ магчыма паміраць прыстойна!

І рана зьмешваць нас з балотнай тваньню!
Мы гнёздаў сабе ў гнілі не саўём!
Мы не памром пакутным існаваньнем!
Мы лепш надзейнай сьмерцю ажывём!