Прапалі ты мне лазьню, спадарынька!
Распалю я сябе, расьпяку.
На палку - разамлелы, распараны, -
Я сумненьні свае адсяку.

Задымлю, як вясною праталіна.
Коўш халоднай - і ўсё адымчыць.
І наколка часоў культа Сталіна
Засінее на левым плячы.

Прапалі ты мне лазьню па-беламу -
Я ад белага неяк адвык.
Ашалею - і мне, ашалеламу,
Пар гарачы разьвяжа язык.

Колькі веры і лесу павалена!
Колькі зьведана гора і трас!
А на левым плячы - профіль Сталіна,
А на правым - Марынка анфас.

Эх, за веру маю безаглядную
Колькі год я ў раі перавёў!
Прамяняў на жыцьцё непрагляднае
Несусьветнае глупства сваё!

Прапалі ты мне лазьню па-беламу -
Я ад белага неяк адвык.
Ашалею - і мне, ашалеламу,
Пар гарачы разьвяжа язык.

Не забыць мне, як ранкам цудоўненькім
Брату крыкнуць пасьпеў «Забяры!»,
Як мяне два прыгожых ахоўнікі
Дастаўлялі зь Сібіру ў Сібір.

А затым у бараку пад кроквамі,
Наглытаўшыся сьлёз і дзярма,
Каля сэрцаў калолі мы профілі,
Каб ён слухаў, як сэрцы грымяць.

Не палі ты мне лазьню па-беламу -
Я ад белага дужа адвык.
Ашалею - і мне, ашалеламу,
Пар гарачы разьвяжа язык.

Зябну я, успамінамі змучаны,
Пар мне думкі зьмяшаў-паламаў.
І з туману халоднай мінуўшчыны
Выплываю ў гарачы туман.

Зацурчэлі мне думкі пад цемечкам:
Што ж, дарма я плячо ім змарыў?
І лупцую бярозавым венічкам
Я па спадчыне змрочнай пары.

Прапалі ты мне лазьню па-беламу -
Я ад белага страх як адвык!
Ашалею - і мне, ашалеламу,
Коўш халоднай разьвяжа язык.

Прапалі!.. Не палі!.. Прапалі!..