Прайшла пара прэлюдый, хутка будзе
Ўсё добра - зможам жыць без гузакоў!
Вялікія мяне ўжо клічуць людзі,
Каб сьпеў я «Паляваньне на ваўкоў».

Ці з вокнаў запіс слухаў, як «чуў звон»,
Ці можа, - юшкі зь дзецьмі тут ня зварыш, -
Бог вед, але набыў магнітафон
Якісь высокаўсаджаны таварыш.

Бяз гальштука ў расшпіленай кашулі,
Зь сям'ёю разам, без дурных спакус,
Ён ціха, каб суседзі не пачулі,
Узяў ды і націснуў кнопку «пуск».

І там, не разабраўшы нейкіх слоў,
Бо кепскі дубль дасталі на рабоце,
Пачуў ён «Паляваньне на ваўкоў»
І што-нішто яшчэ на адвароце.

Усё праслухаўшы без хваляваньня
І злы з таго, што не расчуў канец,
Ён трубку зьняў - і: «Творцу «Паляваньня»
Прыслаць з гітарай заўтра да мяне!»

І вось, глытнуўшы кіслага вінца,
Каб адчуваць сябе ня так скавана,
З парогу - ад пачатку да канца -
Я пракрычаў яму пра паляваньне.

Яго прасілі дзеці мо чульліва,
Каб ён усьмешкай твар свой расквяціў, -
І слухаў ён мяне добразычліва
І нават пляснуў два разы ў канцы.

Бутэлькай па фужэры пазьвінеў,
Што з кніжнай шафы выцягнуў закрытай,
І выпаліў: «Ды гэта ж пра мяне!
Пра нас усіх! Якія ўжо ваўкі там!»

Ну вось, цяпер, мяркую, нешта будзе...
Чацьвёрты год за дзень па пяць званкоў!
Вялікія мяне ўсё клічуць людзі,
Каб сьпеў я «Паляваньне на ваўкоў».