Наўзрыд сьмяюся - ходарам каршэнь!
Мяне, напэўна, лоўка разыгралі:
Крукі насоў і выскал да вушэй,
Як на венецыянскім карнавале!

Шчыльнее кола! Скачуць сотні пар!
Мяне хапаюць, цягнуць - віску, ляску!
Так-так, здаецца, мой нармальны твар
Чамусьці палічылі ўсе за маску.

Петарды, канфеці!.. Ды ўсё ня так!
І маскі на мяне глядзяць з дакорам.
Крычаць, што зноў я павярнуў ня ў такт,
Што ногі я адтоптваю партнёрам!

Што мне рабіць тут - высьлізнуць вугром?
Ці весяліцца з тварам таямнічым?
Магчыма, што пад маскамі зьвяроў
Бываюць чалавечыя абліччы.

У масках, парыках - ну як адзін!
Хто з казак, п’ес, а хто - зь літаратуры.
Танцуе зьлева сумны арлекін,
А справа - кат, і кожны трэці - дурань.

Цыбаты хлюст цяпер - пыхлівы цмок.
Другі - хавае твар не без апаскі.
А хто - ужо адрозьніць бы ня змог
Свой твар ад зручнай неадменнай маскі.

Я ў карагод іду і рагачу.
Але ж мне неяк неспакойна зь імі:
А што, як маска ката лаўкачу
Палюбіцца - і ён яе ня зьніме?

Ці арлекін свой смутак адшукаў
І стане песьціць сум, нібыта мары?
І што, як дурань маску блазьнюка
Забудзе на сваім нармальным твары?

 
 
 
 

 
 
 
 

Я ў тайну масак некалькіх пранік.
Упэўнены, зрабіў выснову ўдала,
Што маскі абыякавасьці ў іх
Як шчыт ад бруду, ад пляўкоў і ўдараў...