Што за дом такі,
курны, як барак,
На сямі ліхіх
прадзімных вятрах?
Скрушна вокнамі
абярнуўся ў яр,
А варотамі -
на лясны гушчар.

Ох, стаміўся я, жах! Але коней распрог.
Гэй, жывы хто-ніхто! Падыйдзі, памажы!
Цішыня... Толькі цень мільгануў за парог,
Ды сьцярвятнік спусьціўся, бліжэй закружыў.

Ў дом заходзіш,
як у шынок дымны,
А народ-басяк
з позіркам дурным.
Натаўкуць каўтун -
госьць няпрошаны!
Абразы ў кутку
скасабочаны!

І гамонка пайшла, бы загуў авадзень.
Нехта песьню стагнаў і гітару шматаў.
І прыпадачны злыдзень, дурны ліхадзей
Мне цішком з-пад абруса нажом памахаў...

Хто адкажа мне,
што за дом хмурны?
І чаму ў імгле,
як барак чумны?
Ці ліхтар патух,
ветрам выдзьмуўся?
Ці то жыці тут
развучыліся?

Дзьверы насьцеж, а душы - як хто ўмураваў!
Дзе тут хто гаспадар? Напаіў бы віном!
А ў адказ мне: «Ты дзе доўга так вандраваў,
Што людзей пазабыў? Мы заўжды так жывём!

Траўкай душымся,
век на шчавелі...
Скісьлі душамі,
апрышчавелі...
Ды яшчэ віном
пацяшаліся,
Спусташалі дом,
кралі, драліся!..»

Коней я замарыў - ад ваўкоў уцякаў!
Пакажыце мне хату, дзе сьветла ад лямп,
Пакажыце мне месца, якое шукаў,
Дзе пяюць, а ня стогнуць, дзе сьцены бяз плям!

«Гэткіх дзіўных хат
не шукалі мы,
Жыць у прыцемках
прывыкалі мы.
І спрадвеку мы
ў зле без роздуму
Пад іконамі,
што ў куродыме...»

І з смуроду, дзе коса іконы вісяць,
Я, на злом галавы, гнаў праз муць-каламуць,
Куды коні нясуць, куды вочы глядзяць,
І дзе людзі жывуць, і як людзі жывуць!

Колькі канула,
колькі схлынула!..
Мяне кідала,
не дакінула...
Можа, спеў пра вас
ды няўмела я?
Очи чёрные,
скатерть белая!..