Шчырая Праўда ў прыгожых адзеньнях хадзіла,
Выбраўшы строі для ўбогіх, блажэнных калек.
Праўду грубая Хлусьня да сябе заманіла:
Хочаш, маўляў, заставайся ў мяне на начлег.

І легкаверная Праўда спакойна заснула,
Сьліну пусьціла і ціха ўсьміхалася ў снах.
Коўдру грубая Хлусьня да сябе пацягнула,
Ўпілася ў Праўду і была здаволена - страх!

І паднялася, скрывіўшы свой выскал сабачы:
Баба як баба! І што ў ёй такога глядзець?
Розьніцы ў Праўды з Хлусьнёю ніякай ня ўбачыш,
Толькі, канешне, калі іх абедзьвюх разьдзець.

Выплела спрытна з касы залацістыя стужкі,
Склала адзежу, прызнаўшы прыгодным фасон,
Грошы зьмяла, дакументы, гадзіньнік з падушкі,
Плюнула, брудна аблаяла й вылезла вон.

Толькі сьвітанкам заўважыла Праўда прапажу,
Дзіву далася, агледзеўшы ўдосталь сябе:
Хтосьці аднекуль прынёс ужо чорную сажу,
Вымазаў чыстую Праўду - нашкодзіў і зьбег.

Праўда крычала, калі ў яе камні кідалі:
«Гэта Хлусьня цяпер носіць уборы мае!..»
Двое блажэнных калек пратаколы складалі,
Бруднымі словамі гонар кранаўшы яе.

 
 
 
 

І пратаколы закончылі прыкрай тырадай,
Шчодра пабіўшы, што ледзьве падняцца змагла:
Нейкая поскудзь, маўляў, называецца Праўдай,
Ну а сама прапілася, брыда, дагала!

Праўда бажылася, сьлёзна клялася, рыдала,
Доўга блукала, хварэла і жыла ў даўгах...
Злая Хлусьня дзесь каня чыстакроўнага ўкрала
І паскакала на доўгіх і тонкіх нагах...

 
 
 
 

Нейкі дзівак і дагэтуль за Праўду ваюе.
Праўда, ў прамовах тых праўды - зусім ані-ні:
«Праўда яшчэ перамогу сваю адсьвяткуе,
Толькі зрабіўшы па прыкладзе бруднай Хлусьні!..»

Часта - нальлеш па сто семдзесят грамаў на брата,
Потым гадаеш: дзе быў, у якіх такіх снах?
Могуць разьдзець - гэта праўда! Лаві супастата!
Бач, а гадзіньнік твой носіць падлюка Хлусьня!
Бач - у штанах тваіх ходзіць падлюка Хлусьня!
Бач - на кані тваім скача падлюка Хлусьня!