Мой чорны homo ў гарнітуры шэрым -
Ён быў дырэктарам, міністрам, афіцэрам...
Як злы паяц, мяняў ён маскі, чыны,
І біў пад дых зьнянацку, без прычыны.

І, сьмеючыся, мне ламалі крылы,
А я хрыпеў - ці гэтак, можа, выў.
І зьнемагаў ад болю і бясьсільля,
Адно шаптаўшы: «Дзякуй, што жывы!»

Я верыў прымхам і шукаў прыметы -
Маўляў, міне! Цярпі! Такой бяды!
Я нават прарываўся ў кабінеты
І заракаўся: «Болей - нікуды!»

Вакол мяне клікушы галасілі:
«Грабе ў Парыж, нібыта мы ў Тамбоў!..
Такога трэба вытурыць з Расеі!
Але ж начальству, бач, не да яго...»

Пляткарылі пра дачу і зарплату,
Пра грошай процьму - па начах кую...
Я ўсё аддам - бярыце без даплаты
Трохпакаёўку - камеру маю!

Давалі мне парады, як дэкрэты,
Абняўшы мяне зьлёгку за плячук,
Мае сябры - вядомыя паэты:
«Ня трэба рыфмаваць: крычу - тарчу...»

І лопнула ва мне цярпеньня жыла!
І я са сьмерцю перайшоў на ты!
Яна даўно вакол мяне кружыла,
Пабойвалася толькі хрыпаты.

Суда ўнікаць ня маю я намераў.
Спытаюць - адкажу, які мой лёс.
Я да секунд жыцьцё сваё абмераў
І худа-бедна, ды цягнуў свой воз.

Я зразумеў, дзе лжывасьць, а дзе сьвятасьць
Даўным-даўно. І гэта - як алмаз!
Мой шлях адзін! - Другіх шукаць ня варта!
На шчасьце, ў мяне выбару няма.