Аплаўляюцца сьвечкі
На старэтны паркет
І сьцякае на плечы
Срэбразвон эпалет.
У агоніі бродзіць
Залатое віно...
Хай былое сыходзіць:
Што пасьля - ўсё адно!..

З прадсьмяротным змарэньнем
Паглядаючы ўзад,
Уцякаюць алені
І трапляюць пад залп.
Нехта рулю наводзіць
На бязьвіннасьць грудзей...
Хай былое сыходзіць:
Штосьці прыйдзе пазьней!..

Нехта злы, але ўмелы,
Весяліцца, ўразброд
Запускаючы стрэлы
Ў палымяны заход.
Чутны ў буры мелодый
Нот паўтор без журбы...
Хай усё адыходзіць:
Чаму быць - таму быць!..