Запальвае мне сьвечкі кожны вечар,
І вобраз твой абвалакае дым.
Ня веру я, што час нібыта лечыць,
Што ўсё мінае разам зь ім.

Я болей не пазбаўлюся спакою:
Бо, што было ў душы на цэлы год,
Узяла незнарок яна з сабою -
Спачатку ў порт, пасьля ж і ў самалёт.

Запальвае мне сьвечкі кожны вечар,
І вобраз твой абвалакае дым.
Ня веру я, што час нібыта лечыць,
Што ўсё мінае разам зь ім.

Душа мая - пустэльная пустыня!
Ну што пасталі над пустой маёй душой?!
Абрыўкі песень там і павуціньне, -
Усё ж астатняе яна вязе з сабой.

Цяпер запальвае мне вечар сьвечкі,
І вобраз твой абвалакае дым.
Ня веру я, што час нібыта лечыць,
Што ўсё мінае разам зь ім.

Ў маёй душы ўсё мэты без дарогі.
Пашнарце ў ёй - дастанеце са дна
Паўфразы дзьве і два паўдыялогі,
Далей жа - Францыя, Парыж, Яна...

Няхай запальвае мне вечар сьвечкі,
І вобраз твой абвалакае дым.
Ня хочу ведаць я, што час залечыць,
Што ўсё мінае разам зь ім.