Калі вада Сусьветнага патопу
Вярталася да межаў берагоў,
То зь пены ўжо лагоднага патоку
Бруілася Каханьне - хмель вякоў.
Разносіліся ветрам тыя токі
Да часу - аж на сорак саракоў.

І дзівакі - яшчэ такія ёсьць -
На поўныя п’юць грудзі тую млосьць.
І - што ім слава! Што ім пакараньні!
Мяркуючы, што дышуць проста так,
Яны трапляюць незнарок у такт
Такога ж ненармальнага дыханьня.

Закаханым поле пасьцілаю -
Хай яны ў чароўных снах плывуць!..
Я дышу, і значыць - я кахаю!
Я кахаю, значыць - я жыву!

І будзе шмат дарог і вандраваньняў -
Вялікая Каханьня старана!
І з рыцараў сваіх выпрабаваньняў
Шчэ большых будзе вымагаць яна -
Прымусіць да разлук, да разьвітаньняў,
Ня дасьць спакою, не пакіне ў снах...

Але назад вар’ятаў не ўпрасіць!
Яны ўжо нават згодныя плаціць
Любой цаной - жыцьцём бы рызыкнулі! -
Каб захаваць, ня даць перапыніць
Нябачную чароўніцкую ніць,
Якую паміж імі працягнулі.

Сьвежы вецер душы ўваскрашаў,
Сэрцы рухаў, галаву кружыў...
А калі ніколі не кахаў,
Значыць, і ня дыхаў, і ня жыў!