Калі я адпяю і адыграю,
Дзе скончу і на чым - не адгадаць.
Адно дакладна ведаю, што крайне
Мне будзе не хацецца паміраць!

Сяджу на літым ланцугу пашаны
І - зьвеньні славы мне не па зубах...
Эй, хто там у прабой дубовай брамы
Ўсё грукае: ба-бах, ба-бах, ба-бах?..

Маўчыць мой госьць, але стаіць, чакае,
Яго ня страшаць спушчаныя псы.
І вось над тынам раптам прыкмячаю
Знаёмы бляск завостранай касы...

Я ператру сярэбраны аброжак!
І залаты ланцуг разьбіць змагу!
Махну праз тын, гушчар - па бездарожжы
Абдзёрты ў навальніцу прыбягу!