Արթուն՛ կանխագուշակ երազ եմ ես տեսնում։
Հաբեր եմ ընդունում՛ հույսով, թե կքնես:
Չեմ վարժվի բնսոլ ես դաոը թուք կլել,
Ինչ-որ սւնճինք, ինչ-որ օրգան ու ատյաններ
Բացահայտ կռիվ են իմ դեմ հայտարարել՛
Ինչ Է թե ընդունված անդորրը խախտել եմ,
Ողջ երկրով մեկ խոաոտ իմ Էս ձենը գցել,
Որ ապացուցեմ ես հետին մի մարդուկ չեմ,
Ինչ Է թե՛ իմ տեղը հանգիստ վեր չեմ ընկնում,
Ինչ Է՜«դրսի» ինչ -որ ռադիոկայաններում
Երբեմն իմ լոթի երգերն են հաղորդում,
Միշտ հարկ համարելով ներողություն խնդրել,
- Ինքներս մեր կամքուլ իրավունք չենք վերցրել,
էլ ինչո՛ւ Հա՛, գուցե կնոջս պատճառով,
Իբր՛ չէի՛ կարող տեղացի կին աոևել,
Իրր շատ եմ ոււլում ես կապերկիր ճդել
Եվ հեչ մտադիր չեմ ասպարեզից չքվել։
Իրր շատ երգեր եմ հորինել այն մասին,
Թե ոնց Էինք մարտում ւլարկում մենք Ֆրիցին,
Այն ւլինվորի մասին, որ, նեւրվում էր դօւրին,
Բայց ինքն ամբողջ հոգով խորթ Էր պատերազմին։
Գոռում են, թե իրենց լուսինն եմ գոդացել
ՈՒ պահը չեմ կորցնի դեո մի բան Էլ թոցնել։
Հաջորդում են իրար այսպես նո՜ր հեքիաթներ,
ՈՒ չե՜մ կարոդ քնել, Ո՜նց, Էլ ո՜նց չխմել։
Բայց, ո՛չ, ես չե՛մ հարբի։ Ես ձեռքս կպարգեմ
Ու մի խաչով ոդջ այդ կւրակր կջնշեմ։
Կհասցմեմ նաեւ ինքս խաչակնքել,
Ու դեռ էլի երգեր, ջա՜ւր երգեր կգրեմ,
Իմ երգերում ոմանց պիւրի որ նգովեմ,
Չե՛մ մոռանա սակայն օրհնել բոլոր նրանց,
Ովքեր գրում են ինձ՝ ծունկի չգա՛ս հանկարծ։
Հեշւո չէ, բայց հուսախաբ չեմ անի ես նրանց։
|