Ամեն ինչի համար ես չեմ լիազորվել
Ինչ-որ բան լոկ կպատմեմ ես իմ տողերում...
Ոնց որ հարկն է՛ մեղքի մեջ են ինձ արարել՛
Հարսանեկան հալ գիշերվա կիրք ու տապում։
Այո գետնից նոր կտրված, ես գիտեի՝
Որքան բարզր դաժան ու խիստ ենք մենք այնքան։
Ես անվեհեր գնում էի թագը դեպի
ՈՒ ինձ պահում՛ վայել գահին արքայական։
Գիտեի, որ կլինի՝ ոնց ինքս եմ ուզում։
Կորստյան ցավն ու ափսոսանքն ինձ խորթ էին։
Ընկերներս հլու ինձ էին ծառայսւմ.
Ւնչպես իրենց հայրերն էին հլու թագին։
Ոչ, ես չէի չափուձևում ասածներն իմ.
Նետում էի անփութորեն խոսքս քամուն։
Լսում Էին ինձ՛ ձիշտ ինչպես պարագլխի,
Ազնվածին երեխեքն իմ շրջապատում։
Վախ ունեին պարետները միշտ մեզանից,
Դարը մեւլնով հիվանդ Էր ոնց ջրծաղիկով։
Քնում գետնին, միսը կլլում հենց շամփուրից,
Տանջում Էի չար իմ ձիուն խարազանով։
Ես գիտեի, որ ինձ մի օր կասեն «Ւշխիր»։
Բախտն այդ գիրն Էր վերուստ դաճել իմ ճակատին։
Հարթում Էի ես ճոխ փոկ ու սանձերի մեջ
ՈՒ հանդուրժում բռնությունը խոսք ու գրի։
Կարող Էի ես բերանով ժպտալ միայն,
Ւսկ դառն ու չար հայացքս միշտ պահել թաքուն,
Ւնձ միմոսն էր դաստիրակել պալատական։
Մեռած Է նա... «Խեղճ իմ Յուրիկ, լույս քո հոգուն»։
Սակայն քաժիս չընղանեցի ես ոչ փառքի,
Ո՚չ պարգեի, շահույթի ու արտոնության.
Ես հուզվեցի հանկարծ բախտով մեոած պաժի.
Շրջանցում Էր իմ ձին թուփն ու շիվը գարնան։
Ետ կանքնհքի որալրւլական մոլությունից.
Աանցի խիստ յեր». քարակ իմ շներին։
Մի կողմ Էի իմ ձին քաշում խոյված որսից
ՈՒ մտրակում՛ ճարպիկ, լալահ ոլլսկաննհրին
Տեսնում Էի՛ օրը–օրին խադերը մեր
Դառնում Էին սանձարձակ ու թիրտ ավելի։
Հոաող ջրում լուռ ու թաքուն ամեն գիշեր
Ես ինձ օրվա խուլոսւթւնից մաքրում Էի։
Աչքաբացվում հիմարանում Էի այսպես.
ՈՒ խարդավանքն ընտանեկան աչքաթողի։
Ինձ թե՛ դարը, թե իր մարդիկ տհաճ Էին.
Եվ խրվեցի գրքերի մեջ ես հիմնովին։
Ւմ ուղեղը-ագահ մի սարդ՛ մտքի ծարավ,
Ջգում, որսում Էր ամեն բան՛ դադար, շարժում,
Բայց ի՜նչ օգուտ գիտությունից, մտքից անքավ,
Թե ամենուր նրանց հանդեպ կա թյուր հերքում։
Չունեմ մանկութ ընկերներիս կապող մի թել,
Սուտ դուրս եկավ հրաշք թելը Արիագնայի։
Գլուխ Էի ջարդում՛ «լինե՛լ, չլինել»,
ՈՒ կարկամում խնդրի դեմ այս անլուծելի։
Բայց ծփամ է փորձանքների ծովն հավիտյան։
Ինչպես մաղին, նրան ւլարկում նետերը մեր,
Մենք կորւլում ենք ինչ-որ չեղյալ մի պատասխան՚
Քմահաճ ու պաճուճապատ հարցին այդ մեր։
Խուլ ձայներից ես որսացի կանչը իմ նախնյաց՝
Հայտնվելով խորին ցանցում կասկածների։
Խոհերիս բեռն ինձ քաշում էր դեպի վերև։
Ւսկ մարմնիս թևերը՝ ցած՝ դեպի շիրիմ։
Խարխուլ նյութից անցնող օրերն ինձ ձուլեցին.
Հազիվ սառած՚ այն սկսեց լուռ քայքայվել։
Բոլորի պես ես Էլ արյան մեղք գործեցի
ՈՒ վրեժից անւլոր եղա հրաժարվել։
Ւսկ վերելքն իմ. մահից առաջ կործանում է։
Ես. Օֆելյա. չեմ ընդունում ոչ մի նեխում։
Սպանությամբ, սակայն, դարձա նրան արժան.
ՈՒմ հետ պիտի պառկեմ նույն ցուրտ խոնավ հողում։
Ես Համլետն եմ։ Ես վե՜ր Էի բռնությունից։
Թքած ունեմ թագի վրա ես դանիական։
ՉԷ՚. ես հանուն գահի չէի կոկորդ պատռում
ՈՒ սպանում ախոյանին իմ անարժան։
Բայց ցնորք է ասես պոռթկումը հանճարեղ։
Երկունքի մեջ արդեն մահն է մեզ խեթ նայում։
Ւսկ մենք դարձյալ տալիս խնդրին պատասխաննել
ՈՒ հարկավոր հարցն այդպես էլ դեռ չենք գտնում։
|