Tu jodeł ramiona na wietrze wciąż drżą, Trwożliwie szczebioczą tu ptaki, Baśniowy matecznik to wieczny twój dom - Wydostać się stąd nie potrafisz. Cóż, czeremcha samotna z żałości niech schnie, Niech jak deszcze bzu łzy opadają, Wszystko jedno - natychmiast zabieram stąd cię Do pałacu, gdzie flety nam grają! Twój las czarnoksiężnik na zawsze chciał skryć Przede mną, zatopić w przestrzeni, By nikt ci nie dowiódł, że można też żyć Szczęśliwie poza tym schronieniem. Cóż, rosa na liściach przed świtem niech schnie I niech księżyc z chmurami trwa w sporze, Wszystko jedno - natychmiast zabieram stąd cię, Upatrzyłem już domek nad morzem. O której godzinie, którego dnia chcesz Ostrożnie wyjść mi na spotkanie, Gdy wreszcie mógł będę na rękach cię nieść Do miejsca, gdzie ze mną zostaniesz? Porwę cię, jeśli wolisz, lecz sygnał mi daj, Sił już brak - inni krócej czekają. Przecież nawet w szałasie możemy mieć raj Jeśli pałac i domek ktoś zajął.
© Bogusław Wróblewski. Tłumaczenie, 1983
© Tomasz Stockinger. Wykonanie, 2000
© Maciej Winiarczyk. Wykonanie, 2009
© Grzegorz Wiśniewski. Wykonanie, 2011