აისის შუქმა ელვასავით მოგვჭრა თვალი და მყის ჩახმახებმაც სეზამივით გახსნეს კარები; ჭრიჭინობლები ცად აფრინდნენ მყრალ მდინარიდან, თითქოს გამოძვრნენ ჯალათები ავსახსენები - დაიწყეს სროლა თავგამეტებით. თქვენ კი დაემხეთ და დამალეთ თქვენი ეშვები! ვინც ალმების ქვეშ მიძვრებოდით ჩვეული გეშით, სამგლე ორმოებს გრძნობთ საკუთარ თათის შეხებით; და ისიც, ვისაც არ ეწევა ტყვიების წვიმა, შიშმა გატრუნა და დააწვინა. მგლებს რომ ცხოვრება უღიმოდეთ, ვერ იტყვის ენა, - ამაოდ ვეტრფით და ვეფერებით. სიკვდილს კი ახლავს ალესილი კბილების ღრჭენა, ერთობ ჯანმრთელი მას აქვს კბილები! მაშ, გავუღიმოთ მტერს ჩვენებურ მგლური ქილიკით, - არ დაგვიგლიჯავს ჯერ ძაღლები, ოღონდ წამიერს არ აჰყვეთ ვნებას, თოვლს ატყვია სისხლის სვირინგი: ჩვენ აღარა ვართ მგლები ამიერ! კუდისაკრებით მივცოცავდით, როგორც ძაღლები და გაოცებულ სიფათებით ვუმზერდით ზეცას: ან შურისგებად გადმოგვესხა ცეცხლის ალები, ან დედამიწა უცაბედად თავზე დაგვექცა, - ჭრიჭინებიდან ეღვთოდ გვესვრიან. ტყვიის წვიმის ქვეშ სისხლში ვცურავთ, სად არის ღმერთი! ვნებდებით, რადგან სულერთია, გავაწყობთ ვერას! ცხელი მუცლებით ვადნობთ თოვლს და შევიგნეთ ერთი: ამ სასაკლაოს ადამის ძე მოუწყობს ყველას, ვინც შეეცდება სრბოლას და ფრენას... ძაღლების ხროვავ, ჩვენ ამაოდ ნუ გვერკინებით, თანაბარ ჩხუბში წარმატებას ჩვენსას გპირდებით! ჩვენ მგლები ვართ და მოგვწონს კიდეც მგლური კირთება, თქვენ - ძაღლები და ძაღლურად კვდებით! მაშ, გავუღიმოთ მტერს ჩვენებურ მგლური ქილიკით, - არ დაგვიგლიჯავს ჯერ ძაღლები, ოღონდ წამიერს არ აჰყვეთ ვნებას, თოვლს ატყვია სისხლის სვირინგი: ჩვენ აღარა ვართ მგლები ამიერ! ეხედავ, თვალებში ვეჩხირები ნახევრად მთვრალებს, ვწრიალებ, თანაც ვუხმოხ მგლების დაბნეულ სულებს: - ტყისაკენ, მგლებო, - მორბენალებს ვეღარ მოკლავენ! ტყისაკენ - იქნებ გადაურჩეთ ამ ცეცხლის ალებს! ლეკვებისათვის მოუხმეთ ძალებს! ცოცხლები უკვე შეეფარნენ იქითა მაღლობს, რა შემიძლია? მე აქ ვერას გავაწყობ ერთი!- თვალებმა უკვე მიღალატეს, დაჩლუნგდა ალღო... სადა ხართ, მგლებო, ყვითელთვალა გულადო ძმებო, სად დაიკარგეთ? თქვენ თქვენი ღმერთი!.. ...გადავრჩი, მაგრამ გარს მარტყია ხროვა ძაღლების, ვისთვისაც მგლური მოძახილი ხილია უცხო; თუმც კი არიან ჩვენი ძველი ნათესავები, ჩვენ მათ ნადავლად მივიჩნევთ უფრო. ვაშიშვლებ ტკივილს და იმედის მსახურად ვდგები - მტრისთვის ვიმეტებ ჩვენებურ მგლურ ქილიკს წამიერს, თოვლზე კი ჩვენი წმინდა სისხლით ნასვირინგები ლღვება წარწერა: აღარა ვართ მგლები ამიერ!
თინა შიოშვილმა. თარგმანი, 2005