რუხი პიჯაკით შემოსილი შავი ტეტია - მინისტრიც იყო, ოფიცერიც და სახლმმართველიც. სახეს იცვლიდა, ვით ჯამბაზი შარახვეტია და უმიზეზოდ შიგ მზის წნულში მირტყამდა ღრენით. სიცილ-ხარხარით უღმერთონი მამტვრევდნენ ფრთებს და სიმღერის ნაცვლად ვყმუოდი და მთუთქავდა ალი, ვმუნჯდებოდი და უძლურება ფეხდაფეხ მდევდა და ვჩურჩულებდი: გმადლობთ, რაკი დავრჩი ცოცხალი! მე, ცრუმორწმუნე, მოვლენებთან კავშირს ვეძებდი, მეგონა, მისას მიიღებდა ყველა შემცოდე... კაბინეტებსაც დავირბენდი და ვიფიცებდი, არ ჩავიდენდი მსგავსს არასოდეს. ჭორიკანები ჩემს გარშემო ხმას ავრცელებდნენ: ვით ტიუმენში, ის პარიზში დაეხეტება. დროა, გავაგდოთ რუსეთიდან! - გაიძახოდნენ, - ჩანს, უფროსობას ეზარება ამის კეთება! იყო მსჯელობა ხელფასზე და აგარაკებზე, რომ ვარ მდიდარი და ფულებში ვბანაობ ვითომ. ყველაფერს გაძლევთ - სიტყვაც არ თქვათ დამატებაზე, სამოთახიან ჩემს კამერას უფასოდ გითმობთ. მჭირისუფლობდნენ, მზრეუნველობდნენ კეთილი რჩევით, მიბრაგუნებდნენ მხარზე, მათთვის მე ხომ ნული ვარ. მეუბნებოდნენ ეს ცნობილი მგოსნები ჩვენი: - არ ღირს გარითმო ვყვირივარ და ატუზული ვარ. მე დავიღალე, მოთმინების ძაფიც მიწყდება - გავუთამამდი თვით სიკვდილსაც, კოშმარი მათრობს, - დიდი ხანია, ჩემს გარშემო დაეხეტება და ხრინწიანი ეს ჩემი ხმა აშინებს მარტო. არც მიფიქრია, ღვთის სამართალს ვარიდო თავი, თუ მიხმობს, მზად ვარ, ვუპასუხო შეკითხვას ყველას; გაზომილი მაქვს მე ცხოვრების ყოველი წამი - ავად თუ კარგად მე ჩემს ჭაპანს მივათრევ ჯერაც. მე კარგად ვიცი სიცრუის და სიწმინდის გემო და წუთისოფლის ყველა მრუდი გულზე მაჩნია. მე ერთადერთი სავალი მაქვს, ბიჭებო ჩემო, - საბედნიეროდ, არჩევანი არ გამაჩნია.
თინა შიოშვილმა. თარგმანი, 2005