ჩემს მეგობრებს - პოეტებს
ვინც ტრაგიკულად წავიდა, არის ნამდვილად პოეტი, და თუ უზუსტეს ვადაში, პოეტი არის - უფრო; ერთ-ერთმა, ციფრ 26-ზე, ახალა შუბლს პისტოლეტი, მეორემ „ანგლეტერეში“ გამოინასკვა ყულფი. ქრისტე კი ასე ამბობდა, 33-ის, პოეტი, - „კაც არ ჰკლა!“ მოკლავ - მოგძებნი, დამემალები - ვერსად; მაგრამ ლურსმნები ჩაასეს ხელისგულებში ბოლომდე, რომ არ შეექმნა, სამყარო რომ არ ეწერა ლექსად. მე, ციფრზე - 37, ეკალი მაყრის უმალვე, აი, ამ წუთშიც, თითქოსდა, გათოშილი ვარ სრულად; ამ ციფრქვეშ ამოირჩია პუშკინმა ბოლო დუელი, მაიაკოვსკის საფეთქელს ზედ დაეხალა ლულა. შევჩერდეთ 37-ზე, უმოწყალოა გამჩენი - გადაჭრით დასვა საკითხი: ან აქეთ, ანდაც - იქით; და ბაირონიც და რემბოც - ზედ ამ საზღვართან გაჩერდნენ, თუმც, დღევანდელი პოეტი საზღვრის გადაღმა მიქრის. გადაუტანეს დუელი, ან ჩაიშალა უვნებლად, 33-ში ჯვარს აცვეს, მაგრამ ლურსმნებით - არა; 37-მაც უსისხლოდ გადაიარა სრულებით, ჭრილობით ნაცვლად - საფეთქელს ჭაღარა შეეპარა. „სროლას ვერ ბედავ?! ეგ სული - ქუსლებში გაქვს გაპარული!“ – მძრახველნო, შერეკილებო, იქნებ შეგეძლოთ დაცდა! – პოეტები კვლავ ტერფებით დადიან დანის პირებზე და შიშველ სულებს ხორცივით უსისხლიანებთ განცდა! თქვეს, რომ ქედი აქვს მაღალი, და თქვეს, რომ წათლა სჭირდება - გასაგებია - პოეტთან დაკავშირებით - აზრი, დაუმიზნებენ, ესვრიან, მაგრამ ასეთი წესი აქვს - ჯილდოდ მიიღოს სიკვდილი, ყველაზე უფრო ბასრი. თქვენ, ფატალური ციფრების და თარიღების მხევალნო, იმედის გაცრუებამ და მძევლად დარჩენამ გიწიათ! კაცობრიობა სიცოცხლის გახანგრძლივებას ახერხებს და პოეტების სიკვდილმაც კარგა ხნით - გადაიწია!
       
ლელა სამნიაშვილი. თარგმანი, ?