Ne ŝatas mi mortfinon sub fatalo, neniam mi laciĝas de la viví. Al ai ne plaĉas ĉiu tempí de jaro, kiam ne sonas mia gajmotiví. Senkaŝan cinikemon malŝategas, ne fidas mi al ravo, al kortremí, ne ŝatas, se leterojn oni legas, gapante trans la ŝultron sen hontemí. Ne ŝatas mi kaŝemon, ambiguon, senĝenan rompon de konversacií, de post angulí pafitan dorsen kuglon. Kontraŭas ankaŭ rektan pafon mi. Min naŭzas onidirí, dirata jese, vermoj de dubo, honorato en prosperí, aŭ kiam oni kuspas min seĉese, aŭ kiam kontraŭ vitro skrapas ferí. Ne ŝatas mi certecon plenesatan, prefere - malaperu sinregadí, domaĝas mi honeston forgesatan kaj kalumnion nun en pietatí. Ne vane mi feblulon ne kompatas: ne f lugi - rampi estas lia sortí. Perforton kaj senforton mi ne ŝatas, sed kompatindas nur la krista mortí. Mi min ne ŝatas dum hazarda timo, bedaŭras pri batata senkulpintí, ne ŝatas nazoŝovon al lí animo, des pli, se orgojlanto kraĉas ĝin. Ŝatindas nek arenoj, nek maneĝoj, ĉar tie moní ŝanĝatas po monerí. Eĉ se estonte aliiĝos leĝoj, malŝatos tion mi ĝis mia malaperí!
© Nikolai Lozgaĉev. Tradukis, 1985