Inter rokoj, laŭ deklivo, ĉe abisma rando alta mi ĉevalojn miajn skurĝas, ili kuras plu sen halto. Venton glutas mi, aero mankas pro lí galopo salta... Sentas mi, ke senrevene mi pereas kun ekzalto. Pli prokrastu, ho, ĉevaloj, ne rapidu ja tro! Ne obeu al la streĉa vipí! Sed la ĉevalojn lote kaptis mi kapricajn kaj, do, ne sukcesos ĝis finí de la kantí kaj de lí viví. Tuj" haltigos mi min, strofon kantos ĝis finí, - nur momenton da viví plusu al mi, destiní!.. Mi pereos! Uragano forbalaos min simile lanugeron, kaj mi sage flugos en glitveturilo. Hej, vi, ĉesu galopadi kaj paŝadu pli humile! Plilongigu mian vojon al lasta mortazilo! Pli prokrastu, ho, ĉevaloj, ne rapidu ja tro! He ĉefuloj por vi - knutí kaj vipí! Sed la ĉevalojn lote kaptis mi kapricajn kaj, do, ne sukcesos ĝis finí de la kantí kaj de lí viví. Tuj" haltigos mi min, strofon kantos ĝis finí, - nur momenton da viví plusu al mi, destiní!.. Ni sukcesis, ĉar al Dio oni ĉiam ne malfruas. Kion do anĝeloj ĉantas kolervoĉe kaj perfide? Aŭ ĉu la sonorileto sin larmige plore bruas? Aŭ mi krias, ke ĉevaloj min ne trenu tro rapide? Pli prokrastu, ho, ĉevaloj, trotu ja sen hastemí! Ne galopu, petegas mi vin! Sed la ĉevalojn lote kaptis mi kapricajn, kaj jen - for la viví, nur ĝissonu ĉi kantí ĝis la finí! Tuj" haltigos mi min, strofon kantos ĝis finí, - nur momenton da viví plusu al mi, destiní!..
© Nikolai Lozgaĉev. Tradukis, 1989