En ribela regioní, gubernio de obskurí, trafis brava juna homí dornojn kaj pikilojn nur. Estis plena de ĉagrení, de ĉagrení lia sortodrivo. Sata estis de venení la sufera vivo. Veneniĝu kaj ne plendu, ja senpagas ĉi cikutí. Ŝnuro kiel ajn serpentu, tutegale iĝos knutí. Vagas nia trampo plu tra la mondo kun saketí, kaj volviĝas viva fluí kiel aranea retí. Iujn gvidis la missortí al perfortí, en la krim-af erojn. Tiujn ventoj pelis for, rekte en karcerojn. Por kompato eĉ ne pentu kaj toleru ĉion vi. Ŝnuro kiel ajn serpentu, tutegale iĝos vipí. Ah, malicas la patrují, famas ĝi pro lí eŝafodí. Ŝtipí aŭ galgo pretas tuj por bravulo, sen klopodí. Jen la pendumitojn la satano mem lekas, mortlasciva. Ho, nek vivi sen katení, nek eĉ resti viva! Ridu nur, sed ne lamentu: tabuitas plorí al ni. Ŝnuro kiel ajn serpentu, kurtigita estos vi. Nokte lí koron trivas lí pensí: jen la finí de lí viva ludí - ĉe lí matení, sen indulgencí... Se pli tardus lí ekzekutí! Ne bedaŭru pri lí fatalí, pri lí fatalí, vanus la prokrasto. Vi, bravulo, por la galgí - dezirinda gasto! Dormu, sed ne sentimentu, lí vivo estas nur vantají. Ŝnuro kiel ajn serpentu, tutegale iĝos maŝí!
© Nikolai Lozgaĉev. Tradukis, 1984