Ŝonĝas flavajn fajrojn mi kaj tra lí dormí stertoras. Nu, atendu iom pli, ja lí matení ne foras. Sed mateno - revojn for - kartojn ne permutas: vi aŭ fumas antaŭ vorí, aŭ la vodkon glutas. He, jen kia ĉagrení! Jen la malbení, la sort-katení. He, jen la viv-refrení: aŭ la vodkon glutas. En drinkejí - glasetí, flakoní, buŝtuko sur telero: paradizí por histrioní, sed por mi - karcero! En preĝejí - obskurí, fetorí, diakoní incensas: nur fetiĉoj en adorí, sed mi alipensas. Hastas mi singarde al montpiedí en ardo. Jen sur monto staras alní, kaj sube - ĉerizarbo. Monton volvi per hederí - ĝojo al la koroj. Aŭ alia bonaferí... Sed perversas moroj. He, jen kia ĉagrení! Jen la malbení, la sort-katení. He, jen la viv-refrení: sed perversas moroj. Tiam mi tra kampo trotas plu - sombro, lí mondí sendias. Kaj en pura kampí-cejana bluí, kaj longa vojo strias. Jen ĝi gvidas al arbarí... Timon pelas vipo... Kaj ĉe lí fino de lí koŝmarí - ekzekuta ŝtipo. Huftamburas jungitarí lace kaj rutine. Tra la vojí - malica farí, kaj ĉe lí finí - des pli! Ne! Nek preĝejo, nek drinkejí sankta loko restas. Ne, kunuloj, certe ne, vero jam forestas! He, aĉ! Al ĉio - kraĉ! Jen la malplaĉí, la vort-remaĉí. He, aĉ! Kia domaĝí: vero jam forestas.
© Nikolai Lozgaĉev. Tradukis, 1988
© ?. Performance, 2021