Iom en ebrií, trote tra arbarí, kantis gaje mi, side sur la oarí. Kaj scipovis mi kanti pri la amí, pri la kor-viriní, pri lí okula flamí. Ni jen kuris je trotí, jen galopis tra marĉí, kaj de lí hufoj la kotí ŝprucis al la vizaĝí. Nur glutiĝos la kotí post saliva diluí, raŭkos per lí tuta fortí kaj ekkantos mi plu: "Ho, vi, kor-viriní, mi tre amis vin!.." Tamen jen la finí de la viv-destiní - svingis kape mi: flugu for, sopirí, - kio ĉirkaŭ ni? Fajfis mi pro lí mirí. Kiel murí, la arbarí baras vojon por ni. Streĉas sin la ĉevaloj kaj haltas en timí. Kie vojí, kie lumí? - Jam videblas nenií. Dornoj, pingloj jam ĝis la ostarí pikas min. Mezĉevalo, ho, savu, fraĉjo, min! Vi kienas do, kial turnas vin? Pluva gutofalí eskas al venení. Lupí sub flankĉevalí saltis ĉe lí ingvení. Ho, ebria stultulí! Ho, okula malklarí! Ja proksimas pereí, ne eskapos mi ĝin. Oni ŝtelis la ason el mia kartarí, tian ason, sen kiu la mortí fraŭdos min. Damnas lupojn mi: "Vin putrigu ŝimí!.." Kaj ĉevalojn miajn hastigas timí. Agas mi per knutí, svingas lerte ĝin, kantas kun akutí pri la kor-viriní. Ronko, hufofrapado kaj danco kun tintí - akompanas la dancon tintiloj sub lí arkí. Ho, ĉevaloj, karuloj, mortigos mi vin, trenu foren, amikoj, trenu, malamikarí! Pro la persekutí jam sobriĝis mi. Al sur klifa krutí sage flugis ni. Bavaj flokoj. Ŝvití strie fluis sob. Spute raŭkis, spiregis ni post la galopí. Post la sava finalo mi en la sincerí, pridankante lí ĉevalojn, min klinis ĝis terí, malpezigis la ĉaron, kondukis je lí bridí... Benu Dio vin, karaj, pro lí morto-evití!
Kiom pasis forí, kiom fluis plu da la tempí, kaj ĵetadis min viva skuí... Eble mi prikantis ne lerte vin, ho, diboĉa juní! Ho, vi, kor-viriní!
© Nikolai Lozgaĉev. Tradukis, 1989