Kiam la akvo de lí diluvo monda revenis pace al sia nivelí, el ŝaŭmo ŝpruca de lí torento onda la amí silente restis sur la terí. Ĝi, antaŭ la eterno nur responda, por Siam solvis sin en la aerí. Kaj gestranguloj estas tiaj plu, kiuj enspiras lí polvon de lí diluví sen penso pri kondamní aŭ panegiro kaj spiras do sen ia kroma celí; subite ilin kaptas la anhelí de same forta kaj avida spiro. Tamen sento - ŝipí en oceaní - longe flosas ĝi en sia driví antaŭ ol kompreni, ke la amí samas al la spirí kaj al la viví. Kaj longos migro blinda por ascendo tra Amolando al la suna brilí. Kaj la vagantoj tiuj kun pretendo ne igos civitanoj kun facilí, sed spertos pri disiĝo kaj atendo, pri perdo de la dormo kaj trankvilí. Sur tiu vojo regas ne prudentí, kaj la pilgrimoj estos en konsentí eĉ siajn vivojn lasi al abdiko, por ke ne deŝiriĝu sen revení la nevidebia sorĉa amfadení, tenanta inter ili koran ligon... Elektitojn ebriigis ventí, ĵetis teren, levis al la triví, ĉar se vin de lí amí ne tuŝis sentí, do ne vivis kaj ne spiris vi! Sed multajn, jam dronintajn en la amo, ne revenigos peno de la langí... Hin registras klaĉo, misa famo kaj onidirí, avidají pri la sangí... Starigu ni kandelojn al teamo de lí pereintoj pro la amlavangí... Iliaj voĉoj sonas en agordí, lí animoj vagas en floranta kortí kaj spiras vivon en eterna verso, kaj renkontiĝas foje kun suspirí en sia flugo, drivo, laca irí sur stretaj krosoj de la universo... Sternos kampojn al amantoj mi: kantu dum disiĝí, dum rendevuí! Spiras mi - do ankaŭ amas pli! Amas mi - do ankaŭ vivas plu!
© Nikolai Lozgaĉev. Tradukis, 1989