Mi bone lernis ĉiujn notojn, do demandí obseda ĝenas min obstine, ĉar gamí, ekante per la noto "do", la saman noton ĉiam havas fine. Dancas notoj sen agordo: al do, re, mi, fa, sol, la, si plaĉas solí, sed finfine faras ordon ies aroganta volí. Konscias muzikemaj homoj, ke ekzistas objektive jena fakto: maltroas spaco por la noto "re" en takt-okono kaj en plena takto. Tonalí ne gravas, ĉiam miras si, ke egaleco inter sonoj strangas: la sama - ni supozu - noto "mi" alteme pli aŭ malpli alte rangas. Dancas notoj sen agordo: al do, re, mi, fa, sol, la, si plaĉas solí, sed finfine faras ordon ies aroganta volí. Mi scias, kiel sekvas strofoj, ja tutsame tempo sin traŝovas laŭe. Kelkfoje tamen - vidu - lí noto "fa" aŭdigas pli sonore ol antaŭe. Subite ien lanĉas sin bemolí. Post kiam ĝi tretvenie senpardone, la ĉiam fidoveka noto "sol" ŝanĝiĝis sen hezito duontone. Dancas notoj sen agordo: al do, re, mi, fa, sol, la, si plaĉas solí, sed finfine faras ordon ies aroganta volí. Inspira komponisto krucis tra papero kvinlinia laŭ neceso - veluran molon lase lí noto "la" altigis sian voĉon je dieso. Demandi Betovenon povas vi - sen "si" muzika verko estas nulo. La ĉiujn superanta noto "si" rigardas ĉiujn kiel superulo. Dancas notoj sen agordo: al do, re, mi, fa, sol, la, si plaĉas solí, sed finfine faras ordon ies aroganta volí. Diskutí pri lí notoj ŝajnas sen valorí, ja estas not-moŝtuloj kaj servantoj. Kaj evidente si-bemol-minorí perfekte taŭgas por funebraj kantoj. Krom notoj-servutuloj aakaŭ - ve! - kelkfoje parazitoj ekekzistas. Per kio igi tiujn al obeí? Ne lí dia zorgo, sed la komponista. Dancas notoj sen agordo: al do, re, mi, fa, sol, la, si plaĉas solí, sed finfine faras ordon ies aroganta volí.
© Wojciech Usakiewicz. Tradukis, 1989