Dum milití ĝis la fino mi pri hejmo sopiris, sed batale mi spertis malgraŭ Juna fervorí. Tamen li tro apertis, iam li sin ne klinis, kaj pro tio militon li finis post du jaroj kun splito en korí. Kvardektria printempo estis lasta por li. Sed mi sonĝas la tempon antaŭ lí Honda milití - ĉio jam tiel fora, malfacilas spiradí... Estis li pli bonkora, sed favoris min fatí. Ĉe lí dibrustí mi ne vivis, kun Dií teon ne trinkis, mi ne strebis malfronten aŭ sub jupon de lí sortí. Sed virinoj renkonte min senvorte konvinkis: "Se vi mem tie restus por ĉiam, eble mian kompatus la mortí". Ĝi por mi ne enigmas - tiu trista demandí. La animo ŝiriĝas pri vidvinoj de lí landí... Pardonpeto konvenis, ke ne trafis min splití: "Mi hazarde revenis, vian glutis milití". El avio brulanta li kriadis por diso: "Vi revenu, vi vivos!" - aŭdis mi tra bruadí. Ni flugadis sub Dio, ĝuste ĉe lí paradizo. Supreniĝis kaj restis li tie, mi revenis tra fajra kaskadí. Lin akceptis glacie paradiza taĉmentí. Glitis li senĉasie, sed ne kiel serpentí. Li ekdormis - ne svenis, kanti ĉesis sen finí. Sekve, mi - jen - revenis... Morto prenis nur lin. Poreterne mi kulpas antaŭ vi, kiuj restis en la tero por ĉiam, en aero, en marí. Malgraŭ ke ni ĝisflugis, kaj la venkon ni festis, nin turmentas memorí kaj rimorsoj, kaj opresas angorí kaj amarí. Fatí precize mezuras por ni sukon de lí viví. Ĝi rapide trakuras, sed ne ĉesas soifí. Iu kraŝis, kaj iu zomis for sen revení. Sed mi daŭre plu vivu, jen do kia ĉagrení...
© Veniamin Rozenberg. Tradukis, 1989